گرافن، یک شبکهی لانهزنبوری دوبعدیست که از پیوند کووالانسی اتمهای کربن بهوجود آمده است و ضخامتش تنها یکاتم کربن است. در گرافن اتم های کربن تنها با سه اتم پیوند شده اند، ولی توانایی اتصال به چهار اتم کربن و یا اتم های دیگر نیز در آن ها وجود دارد. اکسید گرافن در حقیقت گرافن عایق و دارای عیب ساختاری است که میتواند از طریق قرار دادن گرافیت در اسید غلیظ در حضور یک ماده اکسنده تولید شود. ساختار اکسید گرافن حاوی گروههای عاملی اپوکسیدی، کربوکسیلی و هیدروکسیلی است. اکسید گرافن بعلت اختلالی که در اتصالات شبکه گرافن ایجاد می کند، بعنوان عایق الکتریکی عمل می کند و با توجه به ویژگی های اکسیژن، اکسید گرافن براحتی می تواند در حلال های آلی و آب پخش شود.
خواص و ویژگی های اکسید گرافن تک لایه(Water Dispersion)
اکسید گرافن ساختار لانه زنبوری دارد و به دلیل داشتن الکترونهای آزاد خاصیت رسانای الکتریکی بالایی از خود نشان میدهد. به طوریکه وقتی با موادی مانند سرامیک یا پلیمر مخلوط میشود خواص الکتریکی و مکانیکی آن ها بهبود مییابد. استفاده از این ماده در وسایل الکترونیکی زیستی و دارورسانی به دلیل ایجاد پیوند کوالانسی با بافتها بسیار مناسب است.
این ماده میتواند همانند سورفاکتانت عمل کند و این ویژگی سورفاکتانتی اکسید گرافن موجب میشود تا بتوان از آن بهعنوان عامل دیسپرسکننده برای انحلال مواد نامحلول استفاده کرد.
این ماده دارای خاصیت آمفیفیلیک(یکی از ویژگیهای سورفاکتانتهاست که هم آب را جذب و هم دفع میکند) است.
کاربرد اکسید گرافن تک لایه(Water Dispersion)
از اکسید گرافن بهطور عمده برای تولید گرافن استفاده میگردد. علاوه بر آن از این ماده برای استفاده درزمینه انرژیهای نو، سنسورها، دارورسانی، ترانزیستورها، نانو کامپوزیتها پلیمری، پوششها، فرآیندهای تصفیه آب، باتریها و … استفاده میگردد.
